Italiano vero: co to znaczy i jak poznać włoską restaurację

„Italiano vero” to po włosku „prawdziwy Włoch” albo „prawdziwie włoski”. Wyrażenie jest znane z piosenki „L'italiano” Toto Cutugno z 1983 roku. W Bottegas w Warszawie to ostatnia część naszego hasła „Semplice. Fresco. Italiano vero.”: gotujemy po włosku naprawdę, bez przeróbek „w stylu włoskim”.

Skąd to wyrażenie

„L'italiano” Toto Cutugno to jedna z najbardziej znanych włoskich piosenek. Cutugno zaśpiewał ją na festiwalu w Sanremo w 1983 roku, a w refrenie przedstawia się jako „italiano vero”, prawdziwy Włoch.

Piosenka wylicza drobne rzeczy włoskiej codzienności, od kawy po makaron al dente. Dlatego „italiano vero” znaczy dla Włochów coś więcej niż paszport: to sposób życia, a przy stole — sposób gotowania.

Semplice. Fresco. Italiano vero.

Nasze hasło ma trzy części i każda coś znaczy w kuchni. Semplice, czyli prosto: kilka składników na talerzu i każdy czuć. Fresco, czyli świeżo: ragù gotowane codziennie od nowa przez 4 godziny, makaron i desery robione u nas. Italiano vero, czyli po włosku naprawdę.

Ta ostatnia część jest najtrudniejsza, bo „po włosku” łatwo napisać w karcie. Jak to wygląda u nas na talerzu, opisujemy na stronie włoska restauracja w Warszawie.

Neapol i Toskania przy jednym stole

Bottegas założyło trzech przyjaciół z Włoch: Antonio i Roberto z Neapolu oraz Matteo Liscaio z Toskanii. To dwie różne Italie i dwie kuchnie, które Włosi rozróżniają bez wahania.

Neapol to pizza, mozzarella di bufala z Kampanii, pomidory San Marzano z okolic Wezuwiusza, friarielli i ragù gotowane godzinami.

Toskania to kuchnia chleba, oliwy i ognia: bistecca alla fiorentina, zupa ribollita i pecorino. Toskański chleb piecze się bez soli.

Na naszej karcie przeważa południe: pizza neapolitańska, arancini z Sycylii, sałatka cialledda z południa Włoch, caffè leccese z Salento. Z obu stron jest za to to samo przekonanie: lepiej mniej produktów, ale dobrych.

Po czym poznać prawdziwą włoską restaurację

Nie po fladze w oknie. Oto kilka rzeczy, na które patrzą sami Włosi.

Krótka karta. Kuchnia, która robi wszystko, niczego nie robi naprawdę dobrze. Krótką kartę da się co dzień przygotować tak samo.

Nazwy produktów i regionów. Dobra karta mówi, z czego i skąd jest danie: San Marzano DOP, pecorino romano DOP, Prosciutto di Parma DOP. Samo „po włosku” nic nie znaczy.

Carbonara bez śmietany. Guanciale, żółtko, pecorino romano i pieprz — tak robi się ją w Rzymie. Śmietana w carbonarze to pierwszy znak, że kuchnia idzie na skróty. Przepis i technikę opisujemy w tekście carbonara bez śmietany.

Makaron al dente. Makaron powinien stawiać lekki opór pod zębem. Rozgotowany makaron to dla Włocha błąd, nie styl.

Aperitivo jako rytuał. We Włoszech aperitivo to godzina przed kolacją i coś gorzkiego w małej szklance, z lodem, plasterkiem pomarańczy i oliwkami. Piszemy o tym w tekście o aperitivo.

Kawa po włosku. Po kolacji espresso. Cappuccino Włosi piją raczej rano.

Jak to wygląda w Bottegas

Każdy gość, który siada przy stoliku, dostaje na powitanie kawałek gorącej, wysokiej focacci z kroplą oliwy. Pizza trafia z pieca prosto na stół. Ragù gotujemy 4 godziny, ravioloni lepimy ręcznie, desery robimy u siebie.

Mamy dwie restauracje: Bottegas Śródmieście przy ul. Oboźnej 9, w centrum, ale z dala od zgiełku miasta, i Bottegas Saska Kępa przy ul. Francuskiej 24, bardziej kameralną i elegancką. Kuchnia i ceny są w obu takie same.

Najczęstsze pytania

← Wszystkie wpisy