Pizza neapolitańska pochodzi z Neapolu, miasta, w którym pizza się narodziła. Ciasto ma tylko cztery składniki: mąkę, wodę, sól i drożdże. Piecze się je bardzo krótko, w bardzo gorącym piecu.
Rozpoznasz ją od razu: środek jest miękki i wilgotny, a brzeg wyrośnięty i puszysty. Ten brzeg ma swoją nazwę – cornicione. Klasyki są dwa: marinara i Margherita. Cała reszta to warianty na tym samym fundamencie.
Klasyczna pizza neapolitańska ma niski, elastyczny brzeg i tak miękki środek, że w Neapolu składa się ją „a portafoglio”, jak portfel. Pizza contemporanea, czyli współczesna pizza neapolitańska, zachowuje ten miękki środek, ale brzeg jest wyraźnie wyższy i pełen powietrza. Różnicę robi ciasto: bardziej mokre i dłużej dojrzewające.
Fundament się nie zmienia: te same cztery składniki, bardzo gorący piec, krótki wypiek. To nie jest inna pizza, tylko inaczej prowadzone ciasto. Szczegółowo opisujemy to w tekście pizza contemporanea a klasyczna neapolitańska.
W Bottegas ta tradycja jest u siebie: dwóch z trzech założycieli, Antonio i Roberto, pochodzi z Neapolu. Trzeci, Matteo, z Toskanii. Poznaj nas.
Tę samą pizzę pieczemy w dwóch miejscach: pizza w Śródmieściu, przy ul. Oboźnej 9 na Powiślu, i pizza na Saskiej Kępie, przy ul. Francuskiej 24.
Jak odróżnić dobrą pizzę neapolitańską od przeciętnej, opisujemy w tekście jak rozpoznać dobrą pizzę neapolitańską. A czym różni się od cienkiej pizzy z Rzymu, w tekście pizza neapolitańska a rzymska.
